Júlímánuður einkenndist nokkuð af tilhlökkun fyrir sumarferð okkar Sörlafélaga. Það voru tæplega fjörtíu manns sem skráðu sig í ferðina og auðvitað margt að undirbúa eins og gengur. Menn tóku sig ýmsir saman um flutning á góðhestunum vestur en aðrir lengdu í og lögðu í'ann ríðandi.

Á Snorrastöðum er aðstaða öll til fyrirmyndar. Hópurinn kom sér fyrir í húsunum og sumir slógu upp tjöldum. Þegar sest var að mexíkönskum pottrétti þá um kvöldið var þarna orðið hið myndarlegasta samfélag manna og hesta. Haukur á Snorrastöðum, víðfrægur höfðingi, sá um leiðsögn fyrir okkur og þarna fysta kvöldið kom í ljós að við vorum ofurseld náttúruöflunum - enda undir jökli. Það kom sem sagt á daginn að sjávarföll stóðu þannig að við urðum að velja milli þess að rífa okkur upp kl. 5 árdegis til að ná morgunfjörum eða vera svolítið slök og taka kvöldfjörurnar. Það þarf náttúrlega varla að kunngera hvað Sörlafélagar völdu. Fimmtudagurinn reis bjartur og fagur og skaut þar með veðurspá ref fyrir rass. Menn undu sér fram eftir degi og kvöldverðurinn, grillaður silungur, var innbyrgður snemma. Þá lögðu menn á reiðskjóta sína og lögðu í'ann í Skógarnes. Erfitt er að lýsa þeirri sælu sem um mann hríslast þegar knapi og jór hafa sameinast í eitt og parið geysist áfram fjörurnar inn í sólarlagið - nærtækast er að segja að þetta verða ALLIR hestamenn að reyna. Það voru alsælir ferðafélagar sem voru ferjaðir í Snorrastaði undir nótt og einhverjum varð að orði "það væri synd að segja að manni leiddist - þennann dag verður erfitt að toppa."

Á föstudeginum var riðið um í Skógarnesi undir handleiðslu klerksins á staðnum sem er sannkallaður "Jöklari" var áhrifamáttur hans slíkur að það fréttist af ógiftum Sörlafélaögum sem nærri létu pússa sig saman á staðnum - en því var forðað á síðustu stundu. Síðan var haldið á fjörurnar aftur undir öruggri leiðsögn Hauks. Þetta var annar dýrðardagur þó sólina vantaði - en það fannst mönnum bara betra. Einhverjir blotnuðu í fæturnar í Haffjarðaránni en allir skiluðu sér heim án þess að fara á sund (sumum þótti það heldur verra). Það voru alsælir reiðmenn sem tóku hraustlega til kjötsúpunnar um miðnættið - og heyra mátti víðfrægan söng Sörlakórsins ásamt ýmsum aukaröddum langt fram í nóttina. Á laugardeginum var spáin tekin til við að rætast og úðinn orðinn ansi þéttur en logn og hlýindi. Þennan dag var Hítarnesið rannsakað frá hafi og voru menn orðnir býsna góðu vanir undir fótinn. Örgustu bykkjur sýndu orðið snilldartakta og bros ferðafélaganna voru að sama skapi breið. Heima á Snorrastöðum var enn búið að slá til veislu - grilluð læri biðu blautra ferðalanga. Óvæntir hæfileikar voru uppgötvaðir þetta kvöld þegar Sörlakonur sýndu súludans við mikinn fögnuð.

Sunnudagurinn rann upp - höfðu nú gáttir himinsins opnast að fullu - það rigndi sem aldrei fyrr. Við riðum sem leið lá að Kaldármelum og síðan inn með Fagraskógarfjalli að Kattarfossi í Hítardal. Þarna er víða fagurt um að lítast og göturnar öllu fjölbreyttari en á víðfeðmum fjörunum. Það verður að segjast eins og er að menn og reiðskjótar voru heimfúsir þarna í síðustu kvöldmáltíðina sem samanstóð af grilluðum Tandoori kjúklingum upp á inverskan móð, ættuðum frá henni Boggu. Þarna um kvöldið var margt skrafað og líka sungið - voru menn sammála um að þetta væri búinn að framúrskarandi lúxustúr - lengi gæti gott batnað. Daginn eftir var pakkð saman og svo féllust menn í faðma, gott ef ekki glitti á hvarma sumstaðar - svo erfiður var viðskilnaðurinn eftir þessa vel heppnuðu Fjöruferð.

Fyrir hönd ferðanefndar þakka ég Fjöruförum samfylgdina í sumar - og reikna með þeim öllum í næsta túr.

Margrét Friðriksdóttir