Ágæta hestafólk af gefnu tilefni langar mig að senda inn smá pistil sem tengist atviki er átti sér stað á reiðveginum milli Sörlaskeiðs og Hlíðarþúfna fyrir um það bil tveimur vikum. Sem áður héldum við mæðgur á stað í reiðtúr. Við vorum ekki alltof öruggar með okkur og höfðum verið að fara saman til að vera hvor annarri styrkur.

Kuldinn olli því að farið var styttri en ráð hafði verið gert fyrir í byrjun, enda hittum við Atla frænda okkar ásamt tveimur öðrum reiðmönnum rétt framan við reiðhöllina og fannst mér alveg tilvalið að láta frænda taka verk frænku sinnar út á leiðinni heim. Ég hafði staðið í baráttu við að ná fram tölti í klárinn um langa hríð, og taldi að nú væri allt að koma. Og var satt að segja nokkuð stolt.

Ég vissi að ef ég væri spölkorn á undan frænda þá gæti hann virt fyrir sér fótaburð fáksins. Nú átti sko að vanda sig. Meðreiðarmenn Atla voru komnir á undan, síðan kom ég nokkru á eftir, dóttir mín og Atli ráku lestina.

Allt í einu heyri ég mikinn hófagný fyrir aftan, ég er ekki til frásagnar um framhaldið þar sem atburðarrásin var hröð og allt í einu lá ég út í móum. Þegar ég hafði skrönglast á fætur sá ég að dóttir mín var á götunni og hestarnir okkar báðir stokknir burtu. Hjá dóttur minni voru menn ásamt reiðskjótum sínum og voru að spyrja um líðan okkar. Ég veit ekki vel hvað þeim fór á milli. Mér þótti við vel sloppnar. Hjálmurinn minn hafði farið í sundur með þeim hætti að ytra birgði hans hafði hrokkið af. Okkur var borgið. Ég held að ég hafi ekki lent á grjóti eða neinu slíku en man eftir því að mér fannst ég sjá lappirnar á klárnum rétt við hausinn á mér. Held að einn hófurinn hafi farið í hjálminn og við það hafi hjálmurinn farið í tvennt.

Já hvar var nú stoltið sem stuttu áður hafði fyllt hjarta mitt. Þetta var þá aldeilis sýning fyrir frænda.

Eftir því sem mér skildist þá höfðu tveir vel ríðandi hestamenn komið heldur geyst aftan að okkur með fyrrgreindum afleiðingum. Þessi orð eru þó án allra ábyrgðar og ásökunar. En það verður samt að segjast að oft sinnis er ég dálítið smeyk við þann hraða sem sumir hestamenn eru á þegar þeir eru bæði að mæta manni og taka fram úr. Við megum ekki gleyma því að það eru ekki allir knapar jafn hæfir og ekki allir hestar jafntilbúnir. Þess vegna skulum við leggja okkur fram við aðgæsluna.

Eftirstöðvar af þessu atviki urðu ekki miklar líkamlega, einhverjir marblettir hingað og þangað og sprungnar varir. Varðandi andlegu hliðina þá olli þetta atvik dálitlu óöryggi hjá okkur báðum . Ef ég vissi hver maðurinn eða mennirnir væru þá ættu þeir nú bara að bjóðast til að vera fylgdarsveinar okkar nokkrar ferðir eftir þetta til að skila okkur því sem þeir óviljandi rændu okkur. Sem sagt örygginu.

Gæðingsefnið Geisli
Ég get ekkert talað
því tranturinn er sár,
töltið brást
ég lenti á stórri þúfu.
Hjálmurinn í klessu
þó komu engin tár,
klaufalegt að
lenda svona á grúfu.

Á fætur óðar skrölti
skelfing var ég leið,
skrámur hafði fengið
líkt og gengur.
Vanginn frekar aumur
í afturendann sveið
ekkert stolt
í hjarta mínu lengur.

Í hófum fáksins glumdi
gríðarlega hátt,
garpurinn í flýti
heim nú stefndi.
En bráðlega við yrðum
bæði alveg sátt,
burtu allir verkir
er ég kenndi .
(Kristín Auður Elíasdóttir)

Með bestu kveðju, Kristín Auður