Mig hafði lengi langað til að reyna mig í hestasportinu því ég hafði nokkrum sinnum farið á hestbak í gegnum árin og hafði mjög gaman af því. Mér bauðst aðstaða fyrir hesta hjá bróður mínum í Hafnarfirði og ákvað því að láta á reyna og verða mér úti um hesta. Ég hafði samband við æskuvin minn sem er bóndi í Borgarfirði og fékk lánaða hjá honum tvo hesta.

Hestarnir komu í bæinn og upp úr því fór ég að ríða út á kvöldin með vinum mínum í gerðinu. Þetta gekk allt vel til að byrja með, það var nánast riðið út á hverju kvöldi enda veðurblíðan með eindæmum. En nú fóru undarlegir hlutir að gerast. Þrátt fyrir mjög fagmannlega tilsögn hjá félögum mínum í gerðinu hvernig ég ætti að bera mig að, þá fór ég að hafa minni og minni stjórn á hestunum. Það var orðið þannig að ég lagði á hestinn og fór á bak, hesturinn þekkti hringinn okkar góða og það var bara "non-stopp" og heim á mettíma. Hestarnir réðu sem sagt öllu, og í nokkur skipti átti ég langa göngutúra fyrir höndum heim þegar þeir höfðu "þjófstartað" og skilið mig eftir.

Það var síðan í útreiðartúr á laugardegi um miðjan febrúar, þegar við riðum upp í Andvara með tvo til reiðar, að ég kom upp brekkuna frá Vífilsstaðavatni og við blasti Andvari, þá gerðist það. Án þess að mér lægi nokkuð á ( ég vissi reyndar ekki að að það væri seldur bjór þarna) þá fór allt á fullt, hestarnir á stökk og ég réð ekki við neitt. Eina hugsunin hjá mér var: "þeir hljóta að stoppa við gerðið í Andvara og ég vona að það komi enginn bíll eftir veginum". Og viti menn það kom enginn bíll og hestarnir stoppuðu við gerðið með miklum látum. Ég fékk undarlegt augnaráð frá fólkinu við gerðið, gat lesið úr því skilaboðin að svona ætti maður ekki að gera. Ég var glaður að geta keypt mér bjór, því ég átti eftir að ríða heim. Heimferðin gekk síðan áfallalaust.

En, vinum mínum úr gerðinu var orðið ljóst að við svo búið yrði að gera eitthvað. Það var tvennt í stöðunni, skila hestunum eða fara á reiðnámskeið. Þegar við sátum inni í Andvara í einni ferðinni okkar þá kemur þangað inn Erling Sigurðsson sem þeir höfðu talað mikið um sem mjög góðan leiðbeinanda í reiðmennsku. Einn af félögum mínum tekur hann tali og nefnir það við hann að hafa fyrir okkur reiðnámskeið. Erling tók vel í þetta og tók hann okkur fimm félagana í tíu tíma reiðnámskeið. Fengum við tíma fyrir námskeiðið í reiðhöllinni hjá Sörla í Hafnarfirði og viljum við þakka hestamannafélaginu sérstaklega fyrir það.

Erling byrjaði síðan námskeiðið með tveimur bóklegum tímum og fór þá yfir öll þau atriði um hestinn sem þarf að athuga þegar hann er tekinn á hús og allan útbúnað eins og beisli og hnakk. Í fyrsta verklega tímanum þá sýndi hann okkur taumhald og stjórn, síðan hinar ýmsu hlýðniæfingar. Í stuttu máli grunninn í hestamennsku, enda af nógu að taka. Þetta voru frábærir tíu tímar og umgengst ég nú hestana með allt öðru hugarfari en áður. Nú er það ég sem ræð ferðinni, hraðanum og áningarstöðum. Eftir að hafa verið á námskeiði hjá Erling verð ég að segja það, að það er dýrmætt fyrir hestasportið á Íslandi að hafa menn eins og Erling Sigurðsson innan sinna raða, "það er ekkert öðruvísi góðan daginn!"

Af þeirri reynslu sem ég fékk eru það mín skilaboð til þeirra sem ætla að byrja í hestamennsku: Farið á reiðnámsskeið sem fyrst, því hesturinn er ekki að byrja í hestasportinu heldur eru það þið !

Að lokum þakka ég félögum mínum í gerðinu fyrir frábæran félagsskap, umburðarlyndi og tilsögn.

LIFI HESTAMENNSKAN.

VALUR HELGASON